บทที่ 16 หากสู้ไม่ได้ ให้วิ่งมาตามแม่

ทั้งสองกลั้นสะอื้นกันอย่างน่าสงสาร สายตาที่มองมามีแต่ความตัดพ้อ

“ผู้ใดพูดอันใดกับพวกเจ้า ข้าจะเอาม้าไปเก็บก่อน ประเดี๋ยวเข้าไปคุยกันในเรือน”

เสียงท้องของเด็กทั้งสองร้องประท้วงเมื่อเลยเวลามื้อเย็นไปแล้ว ม่านม่านลืมนึกไปเลยว่าในเรือนไม่มีข้าวสาร เนื้อสัตว์ ที่พอจะนำมาทำอาหารได้

“หิวมากหรือไม่ ข้าจะรีบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ